จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2513 เมื่อพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ 9) ได้เสด็จพระราชดำเนินด้วยพระบาทขึ้นไปยังดอยปู่หมื่น ท่ามกลางเส้นทางที่ยากลำบาก ในการเสด็จฯ ครั้งนั้น พระองค์ได้ทรงพบกับ "นายจะฟะ ไชยกอ" หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "ปู่หมื่น" ผู้นำทางจิตวิญญาณของชุมชน

​

ในคราวนั้น พระองค์ท่านได้พระราชทานต้นพันธุ์ "ชาอัสสัม" ต้นแรกให้แก่ปู่หมื่น พร้อมกับสายพระเนตรที่มองกาลไกลว่า "ชา" จะเป็นพืชเศรษฐกิจที่มาแทนที่ฝิ่นได้อย่างยั่งยืน เพราะชาเป็นพืชที่อยู่ร่วมกับป่าได้ ไม่ต้องตัดไม้ทำลายป่า และให้ผลผลิตระยะยาว ปู่หมื่นได้รับพระราชทานพันธุ์ชามาด้วยความปลาบปลื้ม และตั้งปณิธานว่าจะพลิกฟื้นผืนดินนี้ให้กลายเป็นดอยสีเขียวจากใบชาตามพระราชประสงค์

​

นับจากวันนั้น "ชาต้นแรกของพ่อ" ได้ถูกปลูกลงบนดินดอยปู่หมื่น และถูกขยายพันธุ์ต่อๆ กันไปจากรุ่นสู่รุ่น จากรุ่นปู่หมื่น สู่รุ่นลูก และรุ่นหลาน (ตระกูลไชยกอ) วิถีชีวิตของชาวลาหู่จึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาเลิกปลูกฝิ่นและหันมาดูแลต้นชาที่เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ทำให้ชาดอยปู่หมื่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบ "ชาป่า" (Forest Tea) ที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุและมีรสชาติสุขุมนุ่มลึก